BLOG: Grip op IT in een tijd waarin alles in de wereld beweegt

Wanneer functioneren niet meer genoeg is

Vanuit mijn rol als consultant kom ik regelmatig omgevingen tegen waar in de basis professioneel wordt gewerkt. Teams zijn competent, leveranciers leveren volgens afspraak en de IT-organisatie doet wat ervan verwacht wordt. En toch zie ik ook daar dat het steeds meer moeite kost om alles bij elkaar te houden. Besluiten worden lastiger en later genomen, afstemming intensiever en kleine verstoringen hebben relatief grote gevolgen.

Naar mijn overtuiging heeft dat zelden te maken met een gebrek aan capaciteit of kennis.

Wat ontbreekt, is overzicht over het geheel.

Niet overzicht in de vorm van dashboards of managementrapportages, maar overzicht als regiefunctie. Een plek waar het totale plaatje wordt bewaakt. Waar zichtbaar is hoe en waar dingen samenkomen of juist niet. Waar duidelijk is hoe besluiten elkaar beïnvloeden en waar spanningen ontstaan, nog vóórdat ze escaleren.

Grip in het AI-tijdperk

Juist in het huidige AI-tijdperk wordt dat onderscheid belangrijker. AI helpt ons patronen herkennen, analyses versnellen en operationele processen optimaliseren. Maar wat AI niet doet, is het geheel dragen. Elk onderdeel, menselijk of technologisch, blijft geneigd zijn eigen logica te volgen. En dat is volkomen logisch:

Teams optimaliseren hun eigen werk. Leveranciers sturen op contract en afspraken. Systemen worden uitgebreid om specifieke problemen op te lossen.

Zonder expliciete regie wordt die lokale optimalisatie geen kracht, maar eerder een risico.

Service Orchestration als manier van kijken

Voor mij begint grip precies daar. Niet bij ingrijpen op details, maar bij het organiseren van samenhang. Door het tempo te bepalen. Door duidelijk te maken waar prioriteiten liggen. En vooral ook door expliciet te maken wat op dit moment níet hoeft.

Dat vraagt geen micromanagement, maar juist afstand. De bereidheid om niet overal in te duiken, maar wel verantwoordelijkheid te nemen voor het geheel.

Als die regie er is, verandert er iets fundamenteels. Besluiten voelen minder reactief. Samenwerking wordt vanzelfsprekender. IT wordt voorspelbaar, en niet omdat alles dichtgetimmerd is, maar omdat alles ergens samenkomt. Rollen en verantwoordelijkheden worden gedragen door de organisatie en dragen daadwerkelijk bij aan grip.

Voor mij is dat waar Service Orchestration over gaat. Niet als methode of detailmodel, maar als manier van kijken. Het besef dat losse excellentie niet automatisch leidt tot algehele grip. En dat je het geheel actief moet benoemen, organiseren en blijven bewaken, juist in een wereld die steeds sneller, slimmer en onrustiger wordt, mede door de opkomst van AI.

Misschien is dat ook wel de kern van dit essay. In een tijd waarin alles snel beweegt, is grip geen luxe.

Het is een voorwaarde om vooruit te komen, zonder jezelf te verliezen.